زير گنبد کبود
زير گنبد کبود
جز من و خدا کسی نبود
روزگار رو به راه بود
هيچ چيز
نه سفيد و نه سياه بود
با وجود اين
مثل اينکه چيزی اشتباه بود
***
زير گنبد کبود
بازی خدا
نيمه کاره مانده بود
واژه ای نبود و هيچ کس
شعری از خدا نخوانده بود
***
تا که او مرا برای بازی خودش
انتخاب کرد
توی گوش من يواش گفت:
«تو دعای کوچک منی»
بعد هم مرا
مستجاب کرد
***
پرده ها کنار رفت
خود به خود
با شروع بازی خدا
عشق افتتاح شد
سال هاست
اسم بازی من و خدا
زندگی ست
هيچ چيز
مثل بازی قشنگ ما
عجيب نيست
بازيی که ساده است و سخت
مثل بازی بهار با درخت
***

با خدا طرف شدن
کار مشکليست
زندگی
بازی خدا و يک عروسک گلی ست...